Francofiele vrienden? Die koester ik graag. Toevallig deel ik met een van mijn goede vriendinnen een grote passie: Frankrijk. Met Linda op reis betekent ellenlange gesprekken met Franse oma’s, oneindig veel wandelkilometers en Franse chansons overal. Ze vertelt vandaag haar Franse verhaal.
Rosanne en ik kennen elkaar al ons halve leven en we waren het er al snel over eens: wij zitten op één lijn. Naast een passie voor schrijven is er nog een andere die we delen, namelijk de liefde voor Frankrijk. Net als Rosanne ben ik opgegroeid met kamperen. Elke zomer brachten we door op een camping in weer een ander stuk van het land, al reizend in aanraking komend met de mooiste gebieden. Als twaalfjarige hield ik een aftelkalender bij en streepte ik de dagen af die me nog scheidden van de reis naar mijn lievelingsland, Frankrijk dus. Na diezelfde zomer zou ik naar de middelbare school gaan, waar ik reikhalzend naar uitkeek: na alle verveling op de basisschool zou ik nu eindelijk Frans gaan leren. Dus luisterde ik naar Moi Lolita, genoot van de zomer in la douce France en haalde prompt een tien voor mijn eerste proefwerk.
Parler Français
Dat Frans, dat bleef gedurende mijn schooltijd ma matière préférée. In de zomer bleven we trouw naar Frankrijk gaan en testte ik mijn Frans uit op nietsvermoedende inwoners: van de Franse overburen op de camping tot de medewerkers in de winkels van de fijne, kleine dorpjes die Frankrijk rijk is. Hilariteit alom toen mijn vader naar een van die winkels terugkeerde om een tweede exemplaar te kopen van een broek die hij een paar dagen eerder had gekocht. De winkeldames begrepen er niets van, maar lieten die vreemde buitenlander, die die broek toch al aanhad, maar zijn gang gaan en bespraken het voorval onder elkaar, ervan uitgaand dat hij hun Frans toch niet zou begrijpen. Ik wel, en zo kon ik het mysterie oplossen. Een vragenvuur volgde: Wat, sprak ik Frans? Kwam ik uit Frankrijk? Waar had ik dat dan geleerd? Bien, alors!
Helaas zat met mijn middelbareschooltijd dát Franse avontuur erop, want erna hoefde ik geen Frans meer te spreken en hield ik het alleen bij door af en toe een Frans boek te lezen. Andere landen werden verkend, andere reisgenoten ook en de jarenlange traditie van vakanties in Frankrijk viel uiteen. Maar enkele zinnen staan in mijn hoofd gebeiteld en zal ik waarschijnlijk nog herhalen als ik oud en vergeetachtig ben: Je suis allée en vacances dans le sud de la France, met dat mooie ritme, of Il pleuvait sans cesse sur Brest, ce jour-là, naar het gedicht van Jacques Prévert.
En dan komt Bonjour Frankrijk om de hoek
Oude liefde roest niet, n’est-ce pas? Zo vergaat het mij ook met Frankrijk. Nadat ik langzaam was gewend aan het ontbreken van reisjes naar Frankrijk in mijn leven, kwam Rosanne met het briljante idee om Bonjour Frankrijk op te richten. Of ik misschien zin had om met haar mee te gaan naar Nice, waar ze een artikel zou schrijven voor het tijdschrift Méditerranée. Ik hoef je vast niet te vertellen dat ik daar volmondig ‘JA!’ op antwoordde: de verslagen van onze wandeltocht aan de Côte d’Azur vind je hier, hier en hier. Samen brachten we dit jaar ook een bezoek aan Cap Blanc-Nez en Cap Griz-Nez in het noorden van Frankrijk. En nu staat de volgende reis voor de deur: wandelen bij de Gorges du Tarn, waar ik ooit als kind de pracht van de natuur bewonderde, mijn vaders hand in de mijne.
Leuk geschreven! Ik kan mij helemaal voorstellen dat men heel verbaasd was toen ze hoorden dat je zo goed Frans sprak. Mijn Frans is echt belabberd en ik heb het dan ook direct laten vallen zodra dat kon. Op zich zonde natuurlijk, maar goed. Ik spreek nu een aardig woordje Spaans, dat is ook wat waard ;-)! En het idee van Rosanne om Bonjour Frankrijk op te richten was inderdaad een hele goede keuze ;-)! Veel wandelplezier toegewenst!
Wat een leuk stuk, Lin! Zo leuk dat jullie weer samen op reis gaan naar jullie lievelingsland! 🙂
Leuk!! Amusez-vous! Foto’s en verhalen zien we wel verschijnen 🙂